Menu

De waakvlam van ons geloof.

Een paar we­ken ge­le­den ver­ge­leek ie­mand in on­ze ge­meen­te het ge­loof met een waak­vlam. Vroe­ger wa­ren er in ie­der huis een aan­tal ap­pa­ra­ten met een waak­vlam: de keu­ken­gei­ser, de boi­ler, de gas­ka­chel. Die hoef­den niet con­stant vol­op te bran­den, maar de waak­vlam zorg­de er voor dat dit di­rect ge­beur­de als het wel no­dig was. Het klei­ne vlam­me­tje stel­de bar wei­nig voor, maar het was ge­noeg. Met één druk op de knop of één draai aan de kraan werd het een groot vuur dat on­mid­del­lijk het wa­ter ver­warm­de of de ka­chel ver­hit­te.
Veel men­sen den­ken dat we in het ge­loof con­stant “in vuur en vlam” zou­den moe­ten staan voor de Heer. Jezus in het mid­del­punt van ons le­ven, al­tijd klaar staan in zijn dienst, vol lief­de en vuur voor Hem. Als dat niet lukt, heb­ben we het ge­voel dat we ho­pe­loos te­kort schie­ten in on­ze lief­de voor Jezus.
Dit is een ide­aal­beeld dat in prak­tijk on­haal­baar is. We krij­gen dat niet voor el­kaar. Er zijn mo­men­ten dat we in de buurt ko­men van dit ide­aal­beeld. He­laas zijn het maar mo­men­ten, het lukt ons niet con­stant.
De op­mer­king van de per­soon in on­ze ge­meen­te was dat dit he­le­maal niet hoeft. Wat no­dig is, is een waak­vlam. Die kan in­eens een groot vuur ge­ven. Ons ge­loof is vaak een waak­vlam die soms am­per zicht­baar is. Bij tijd en wij­le vra­gen we ons zelfs af of we ei­gen­lijk nog wel ge­lo­ven, of waar­om het ge­loof ons tij­den­lang niets doet. Ten­min­ste, bij mij werkt dat wel zo. En toch zit er diep in mij een ge­loof waar ik niet zon­der kan. Dat ik nooit los zal la­ten. Het die­pe be­sef dat God er is voor mij, of ik het voel of niet voel. Dat is de waak­vlam, die al­tijd in mij zal blij­ven bran­den wat er ook ge­beurt.
Soms kan die gro­te vlam in­eens op­ko­men. Een goed ge­sprek met een me­de­ge­lo­vi­ge, een aan­spre­ken­de kerk­dienst, een aan­ra­king van God tij­dens de stil­le tijd. Dat zijn waar­de­vol­le hoog­te­pun­ten, waar ik van kan ge­nie­ten.
Toch is de zwak­ke waak­vlam net zo waar­de­vol en net zo echt. Dat zie ik bij me­zelf en dat zie ik bij an­de­ren. Ik ben er ze­ker van dat God het ook ziet en er blij mee is. La­ten we ons niet blind sta­ren als het gro­te vuur niet aan­we­zig lijkt te zijn. De waak­vlam van ons ge­loof is sterk ge­noeg om door te gaan en vast te blij­ven hou­den aan Jezus.

(Publicatiedatum: 5 augustus 2019)

 

Henk van de Weg
Auteur van “De Getrouwen van Ro`eh”